Het evangelie gaat niet zozeer om de vraag "Hoe kan ik sterven, en: waar ga ik dan heen?" als wel "Hoe kan ik LEVEN?" Het evangelie heeft zeker belangrijke dingen te zeggen over een goede dood, maar eerst en vooral over een goed leven.
Jezus verkondigde het evangelie van het koninkrijk. In zijn wereld betekende dat: het goede nieuws dat God ingrijpt. En dat betekende: bevrijding, genezing, herstel, recht - in twee woorden: blijdschap en vrede.
Dat betekende niet zozeer "Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw"- alsof het koninkrijk alleen maar het duizendjarig rijk of het hiernamaals is. Als Jezus tegen ons zegt: "Zoek eerst z/mijn koninkrijk en z/mijn gerechtigheid", heeft hij het niet (met een treffend woord van Dallas Willard) over "sin management" op de drempel van de eeuwigheid. Z/mijn koninkrijk zoeken betekent: in het hier en nu leven naar Gods geboden, met zijn beloften en uit zijn kracht. Nu al een nieuwe schepping zijn in de zekerheid dat straks inderdaad alles nieuw wordt. En z/mijn gerechtigheid (het OT tsedakah) heeft veel meer te maken met liefdevolle goedheid (een tsaddiek is een "goed mens") dan met de weegschaal van vrouwe Justitia. Ten onrechte is het evangelie vaak versmald tot louter toegerekende gerechtigheid, en bleef "de vrucht waaraan je boom kent" buiten beschouwing. Symptomatisch daarvoor is Luthers ongemak met de uiterst praktische brief van Jakobus die zo'n sterke echo van de Bergrede is.
Die versmalde evangelie uitleg botst donderend op Jezus' grote gebod en de directe parallel daaraan in Mattheus 25: "Wat je aan de minste van mijn broeders (niet) hebt gedaan, dat heb je (niet) aan Mij gedaan." Jezus leerde zijn discipelen geen dogmatiek maar LEVENslessen die de wereld op zijn kop zetten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten